‘Het zijn uiteindelijk onze vrijwilligers die betekenis geven aan Vief en niet omgekeerd' 

Dit jaar bestaat de naam Vief 10 jaar! We blikken met Frederik Fluyt, directeur van Vief, terug op de naamsverandering. 

Wat gaf de aanleiding om van naam te veranderen? 

De naamsverandering paste in de tijdsgeest na de eeuwwisseling. Heel wat middenveldorganisaties met een generieke afkorting waren toe aan een rebranding. Zo’n afkorting was vroeger handig om een lange naam te verkorten, maar vertelde vaak weinig over wat een organisatie deed. Bovendien evolueerde ook het doelpubliek. Er werden andere accenten gelegd in de werking en de opkomst van digitale media speelde ongetwijfeld een rol in de keuze voor een fris ‘verenigingsmerk’. 

Hoe heette Vief dan voordien? 

Dat is een ietwat complex verhaal. Voor het Vief-tijdperk heette onze vereniging L.B.V., wat stond voor Liberale Beweging voor Volksontwikkeling. Dat was een hele mond vol om op te nemen aan de telefoon op het nationale secretariaat. De naam was geïnspireerd op het toenmalige decreet rond ‘volksontwikkelingswerk’ uit de jaren ’90 en speelde in op de integratie van lokale afdelingen die zich richtten op personen met een handicap en die onderdak vonden bij de gepensioneerdenkoepel. 

Op lokaal vlak was er nog meer diversiteit, met uiteenlopende namen zoals LBG, Mival, LVSW of 50-actief. Leden identificeerden zich vooral met ‘hun’ lokale afdelingsnaam. Liberale Beweging voor Volksontwikkeling deed bij weinigen een belletje rinkelen. Toen ik in 2002 in dienst kwam bij de organisatie, heeft het dan ook even geduurd vooraleer ik dit kluwen volledig had doorgrond. 

Toch heeft het nog even geduurd vooraleer de stap naar Vief werd gezet? 

Intern voelde men al langer de nood aan een nieuwe naam. Er werden verschillende voorstellen geopperd, maar die bleken telkens onvoldoende te overtuigen. Dat was deels terecht: een naamsverandering doorvoeren op alle verenigingsniveaus, inclusief de 260 lokale afdelingen, was geen eenvoudige operatie. Dat kon alleen slagen als ook de achterban zich hierin kon vinden. Het was wachten op het juiste momentum, en dat kwam er in 2015, toen het toenmalige bestuur de knoop definitief doorhakte. 

Hoe verliep dit verder? 

De eigenlijke naamsverandering was een proces dat anderhalf jaar in beslag nam. Er werd niet alleen gekozen voor een nieuwe naam, maar ook voor een nieuw logo en een bijhorende huisstijl. De operatie kon alleen slagen als we ook de lokale afdelingen actief betrokken. Daarom werd een werkgroep opgericht met vrijwilligers die dicht bij het afdelingsgebeuren stonden. Daarnaast werd een draaiboek uitgewerkt om lokale groepen te ondersteunen bij de naamsverandering. 

Tegelijk moesten ook heel wat technische voorbereidingen worden getroffen: statuten werden aangepast, domeinnamen geregistreerd, de nieuwe lay-out toegepast op het magazine, briefpapier en digitale media, bankrekeningen aangepast en partners geïnformeerd. 

Waarom viel de keuze uiteindelijk op de naam Vief? 

We wisten vooraf dat we een naam wilden die een bepaald gevoel of een filosofie opriep en tegelijk een duidelijke link had met onze doelgroep. Het moest een soort merknaam zijn: vlot uit te spreken, herkenbaar, maar zonder alles letterlijk te benoemen waarvoor de organisatie staat. 

Via associatietechnieken en brainstormsessies kwamen we tot een shortlist met mogelijke namen. Na een eenvoudige stemming kwam uiteindelijk Vief als favoriet naar voren. De keuze voor ‘Vief’ had te maken met het feit dat het kort en krachtig is en duidelijk verwijst naar vitaliteit.

Hoe kijk je vandaag terug op de naamsverandering? 

Ik denk dat vandaag niemand nog twijfelt aan de naamkeuze of aan het feit dat we die consequent hebben doorgetrokken op alle verenigingsniveaus. De invoering van een nieuwe organisatienaam vergde uiteraard een zekere gewenningsperiode, maar over het algemeen werd de nieuwe naam vanaf het begin positief onthaald.

Nog steeds krijgen we de vraag waarvoor Vief precies een afkorting is, terwijl we juist een afkorting hebben willen vermijden. Maar die nieuwsgierigheid naar Vief is een goede zaak. Uiteindelijk zijn het onze medewerkers en vrijwilligers die betekenis geven aan Vief, en niet omgekeerd. Net daardoor kan die betekenis blijven evolueren en kunnen we ook de komende decennia onder de vlag van Vief blijven doen waar we goed in zijn: mensen samenbrengen en daar meerwaarde uit creëren.