‘Wrecking Ball’, de 17de plaat van Bruce Springsteen, is zoals het The Boss past met veel bombarie gelanceerd. Wrecking Ball betekent sloophamer en dat is ook waar Springsteen hier voor staat: een sloophamer met een megafoon die striemende kritiek spuit op de financiële crisis en de rol van de bankiers met dollartekens in hun ogen. Een plaat met een boodschap, zoveel is duidelijk. Maar ook eentje die je moet hebben?

‘Wrecking Ball’ ontlokt uiteenlopende commentaren (zie verder). Liefhebbers, zo blijkt op fora, zijn meteen verkocht. Sommige krantenrecensies zijn ook ronduit positief maar vaak hoor je toch dat Springsteen in bekende patronen blijft steken en dat de boodschap belangrijker is dan de muziek, waarin hij zichzelf al jaren herhaalt.

“Stuur ze naar de hel”

Een weinig subtiele boodschap in dit geval: “Stuur de stelende baronnen recht naar de verdoemenis”… ‘Send the robber barons straight to hell. The greedy thieves who came around. And ate the flesh of everything they found. Whose crimes have gone unpunished now’, zo luidt een strofe uit ‘Wrecking Ball’ (YouTube), de titelsong.

Dat energieke titelnummer zorgt samen met de hoopvolle slotsong ‘We Are Alive’ (YouTube) voor de beste momenten van deze anticrisisplaat.
Inzake productie klinkt het verzorgd met nogal wat toeters en bellen zoals strijkers en koortjes. Het is een plaat van contrasten, rijk tegen arm, wanhoop tegenover optimisme. Contrasten die je ook terugvindt in de uiteenlopende appreciatie.

“Beetje veel boosheid”

“Wrecking Ball…een album waar ik naar uitgekeken heb. Een soort van blijdschap die ik al een tijdje niet meer zo ervaren heb, bij een nieuwe release van Springsteen. Het lijkt ook zo’n moment te worden, dat ik mij later nog zal herinneren wanneer ik dit album op vinyl in huis gehaald heb. Net als toendertijd mijn kennismaking met Born in the U.S.A. en de daaruit voortgekomen definitieve muzikale vriendschap met The Boss”, zegt Madjack71 op een forum van musicmeter.nl.

“The Boss, die intussen al aan zijn 17de langspeler zit, is en blijft een vakman, maar blijft op ‘Wrecking ball’ net iets te veel in zijn boosheid hangen om de plaat echt te laten sprankelen”, schrijft Metro.

“Toen hij een wereldster werd met ‘Born in the USA’ begon hij zichzelf vreselijk au serieux te nemen. Hij ontdekte de Amerikaanse folkmuziek van Woody Guthrie, de chroniqueur van de kleine Amerikaan in de jaren veertig en vijftig. Springsteen nam die fakkel over. Hij leek steeds meer aandacht te besteden aan zijn boodschap dan aan zijn muziek. Die werd met de jaren steeds eenvoudiger en voorspelbaarder. Met ‘Wrecking Ball’ is het niet anders. De helft van de songs zijn doorslagjes van ouder werk of weinig geïnspireerde folky drieakkoordennummers”, zo luidt het verdict van De Tijd.

“Van sommige platen voel je al bij de eerste kennismaking dat ze belangrijk zullen worden. … Een donkere, kwade plaat. Maar wel een waar de levenslust op volle kracht uit de noten spat. Net zoals The Rising voor altijd met 9/11 vereenzelvigd zal blijven, zo is Wrecking Ball een plaat die hier en nu gemaakt moest worden“, klinkt het in De Morgen.

“Niemand zoekt subtiliteit in een plaat van Springsteen. Maar er zijn weinig van zijn platen die echt zo klinken als een sloophamer met een megafoon als deze Wrecking Ball… Je wenst misschien dat ze met kruiwagenladingen de winkel uitgaat, maar je zal ze zelf misschien niet zo vaak opleggen“, aldus de onverbiddellijke recensent van The Observer.