RegistrerenAanmelden

The Iron Lady: Een verhaal van ouderdom en verlies

De ‘controversiële’ biopic van ‘Mamma Mia!’-cineaste Phyllida Lloyd over de voormalige Britse premier Margaret Thatcher is alomtegenwoordig. ‘The Iron Lady’ brengt een eerlijk portret van Thatcher, gehaat om wat ze met haar land uitspookte en geprezen om haar doortastend beleid.

‘The Iron Lady’ toont Margaret Thatcher (een fantastische Meryl Streep) als een dementerend dametje dat kletst met haar overleden echtgenoot Dennis (Jim Broadbent) en terugdenkt aan haar jeugdjaren en haar greep naar de absolute macht van haar Conservatieve Partij. Geen chronologisch verslag dus van het leven van Thatcher. In hoeverre is de film dan nog een biografische prent?

Phyllida Lloyd: «Ik vind de biopic een heel moeilijk genre. Alleen de naam al maakt je nerveus. We wilden een film maken over macht en zwakheid. Maar ons startpunt was een fragiel oud dametje dat misschien wel ooit de eerste minister van een land was en één van de machtigste vrouwen van de westerse wereld. We hebben dan ook nooit de intentie gehad om het leven van Margaret Thatcher te brengen. En dus hebben we de film nooit als een biopic beschouwd. We zijn met het thema begonnen. Zo is het gegroeid.»

Maar u graaft in het verleden van Thatcher. Uw wist dat u daar niet volledig in kon zijn?

«Wij waren niet zozeer geïnteresseerd in wat er echt gebeurd is. Het politieke in de film is zelfs niet controversieel. Het is zelfs bewust vaag en eenvoudig gehouden in een bijna Shakespeareaanse zin. We laten een aantal evenementen zien, waarover nu wel heel wat discussie bestaat over wat er al dan niet gebeurd is. Maar waar het ons echt om ging, was het exploreren van hoe alles moet aangevoeld hebben voor een outsider in dat politieke milieu. Thatcher was zelfs een dubbele outsider, want ze is een vrouw én iemand van de lagere klasse. Dus daar onderzoeken we in feite sekse en klassenstrijd.»

“Wat je ziet, is niet hoe het echt was”

Een heel opvallend moment is dat Thatcher voor het eerst in het parlement aankomt en niet binnen mag bij de cognac drinkende en sigaren rokende mannen.

«Die scène toont hoezeer ze een outsider was toen ze in het parlement aankwam. Er was daar eigenlijk geen plaats voor een vrouw. En als er dan toch een plaatsje was, dan was dat in zo’n klein kamertje waarin ze toch maar zou herinnerd worden aan het huishouden. Margaret Thatcher was zeker niet de enige vrouw in het parlement, maar we wilden die scène vanuit haar standpunt tonen. Wat je dus ziet, is dus niet hoe het in het echt was, maar hoe het aanvoelde voor die ene persoon. De film wordt vanuit haar standpunt getoond. Alles wat je ziet zijn herinneringen gefilterd door haar visie op de dingen. Je ziet dus nooit accurate geschiedenis. Het is geen documentaire over het leven van Thatcher, maar wel een fictiefilm.»

Had u verwacht dat het Thatcher-kamp op de achterste poten zou staan?

«Een jaar geleden maakte ik de vergissing om op het internet te gaan kijken naar de opinie van mensen over een te verwachten film over Margaret Thatcher. Ik besefte toen dat het debat niet over de film zou handelen, maar over de eigen verhalen van mensen. Opvallend is dat de extreme vijanden van Thatcher en de mensen die het dichtst bij haar aanleunen waarschijnlijk wel begrepen hebben dat dit geen film is over haar al dan niet juist of fout beleid, maar wel over ouderdom en verlies. Mensen vergeten wel eens dat dit vooral een film is over een mens zoals jij en ik, een mens met fouten, maar iemand die hoe dan ook bijzonder was.»

(Bron: Metro)

Tags: , , , , .

Jouw mening Geef nu je mening

Er zijn nog geen reacties op “The Iron Lady: Een verhaal van ouderdom en verlies”.


Geef je mening

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.