Pesten is niet uit te roeien. Het is gedrag dat zich bij manier van spreken voortplant.  Als Belgen kunnen we er wat van. Volgens een peiling door Test-Aankoop kreeg 27 procent van de landgenoten vorig jaar te maken met pesten op de werkvloer. Op school is het nog erger. In die leeftijdsgroep zet de Wereldgezondheids-organisatie ons land in de top tien van landen met de meeste pestkoppen.

Van de volwassenen (tussen de 18 en 64 jaar) die gepest werden, reageerde 43 procent helemaal niet. Ze laten het over zich heen gaan. Op school wordt nog meer gepest: 32 procent was daar afgelopen jaar slachtoffer van pestkoppen. Maar op de werkvloer is het pestgedrag intensiever, geniepiger en blijft het vaak voor collega’s helemaal onder de radar. Van de gepeste werknemers gaf 15% in de peiling aan ongelukkig te zijn, 40% noemt zich gedemotiveerd en 36% presteert zwak.

Baas is heel vaak de pestkop

Frappant daarbij is dat de pesterijen in de helft van de gevallen van de directe baas komen. “Pesten heeft dan ook te maken met macht, zowel bij jongeren als bij volwassenen”, zegt expert terzake Guy Deboutte (KU Leuven) daarover in een krant van De Persgroep.

Het probleem wordt volgens hem nog onderschat omdat velen niet met hun verhaal naar buiten durven komen.

 Volgende sites helpen je op weg om wel te reageren bij pesten op het werk:
– www.pestenophetwerk.net: de eerste stappen die je kunt zetten, vind je onder ‘Doelwit’ / ‘Acties tegen het pesten’.
– www.abvv.be: met juridische info. Riskeer je ontslagen te worden? en dergelijke.
– www.werk.belgië.be: met uitgebreide info over het verloop van de verschillende formele stappen tegen pesten.

Blijvende schade

Volgens Deboutte raken sommigen door het pesten zo hard beschadigd dat ze er blijvende schade van ondervinden:  “Studies tonen aan dat langdurige pestervaringen letterlijk pijn doen in de hersenen. Die maken stresshormonen vrij, wat de structuur van het brein verandert. Daardoor gaan zulke mensen sociale situaties dramatischer interpreteren dan ze zijn. Ze zien één blik en beschouwen die meteen als agressief, hoewel die helemaal niet zo bedoeld hoeft te zijn”.

Plant zich voort

De belangrijkste motivatie voor pesters is evenwel niet pure macht, maar wraak. Pesten is een reactie voor pijn die de pestkoppen zelf ooit hebben moeten verduren. De keuze van de persoon op wie ze zich af reageren is vaak willekeurig, maar de minst weerbaren gaan eerst voor de bijl.
Bij die slachtoffers is de impact van het pesten vaak zo groot dat ze zelf na verloop van jaren de verkeerde richting inslaan, met crimineel gedrag, buitensporige agressie of seksueel misbruik.